پایان بازی ناجوانمردانه

بعد از اینکه صدیف بدری با یک حرکت خیره کننده و به یکباره تصمیم به ترک ساختمان شهرداری به نیت سفر به مجلس شد از یک طرف تعیین شهردار در مدت زمان کوتاه و از طرفی دیگر صف آرایی چهره ها برای انتخابات شهردار باعث شد که به راحتی هر کسی مدعی شهردار بودن را کند. حتی کسانی که سابقه مدیریت یک ساله را هم نداشتند. انگار عمارت شهرداری به چشمه ای گل آلودی می مانست که ماهی های زیادی برای صید داشت.

یک سال قبل نیز در چنین روزی می توان حدس زد که این بازی به چنین جاهای تنگ و باریک برسد. جایی که برای انتخاب شهردار خیلی عظیمی از نفرات صف کشیده بودند و برای رسیدن به عنوان شهردار اردبیل منتظر یک نبردی جانانه، جانی دوباره تقلی می کردند. رقیبان یک به یک در این نبرد جان می باختند و مجبور به ترک صحنه می شدند. جایی که رقیبی همچون علی حیدری که توسط سالار شاکر لباس رزم پوشید و به ناگهان عرصه برایش تنگ شد و صلاح کار را در ترک میدان دید.

تمامی رقیبان به کنار اما حضور نفراتی همچون سالار شاکر و علیرضا سلیمانی در نوع خود جالب بنظر می رسید. سالار که تا حدودی با تجربه نسبت سلیمانی بنظر می رسید زود استعفای خود را نوشت و صحنه را به سیلمانی واگذاشت. حال کمی مسئله بودار به نظر می رسید که آیا در پشت پرده چه اتفاقاتی قرار است بیفتد؟

رسانه ها در آن زمان داغ کرده بودند. چرا که در پشت پرده انتخاب شهردار هر از گاهی صحبت از چهرهای مطرح سیاسی استان نیز سخن به میان می آمد که گل سرسبد آنها نیکزاد بود. مهره های شطرنج بازی انگار طوری چیده شده بودند که منجر به باخت اعتدالیون و اصلاحات استان می شد.

بازی داشت به آخر می رسید. باید تکلیف مشخص می شد. از خیل عظیم اسامی ها و نامزدهای انتخاباتی شهردار فقط در صحنه سلیمانی و لطف الهیان باقی مانده بود. دوئل سختی ما بین این دو به راه افتاده بود. درست روز انتخابات با اینکه ابتدا بازی به نفع سلیمانی داشت پیش می رفت در پایان برنده بازی کسی نبود جز لطف الهیان. آن هم فقط با یک رای اختلاف. سلیمانی این باخت را آغاز راه مبارزه با شهردار می دانست که بلاخره زهر خود را ریخت و پیکره شهرداری را آن هم در فصل کاری بر هم زد. می توان مدعی شد که تیم سلیمانی به رهبری ریئس شورا برنده بازی ناجوانمردانه ای شدند که خود به خوبی بر اشتباهشان واقفند.