روان شناسی

آدمهای بزرگ و خاص، سطحشان بالاتر از این است که در فرمولهای روانشناسی جای بگیرند. و نمیشود آنها را با این فرمولها تفسیر کرد.

مثلاً نمیشود با این قوانین روانشناسی شخصیت حضرت علی یا حتی حافظ یا مولوی را بررسی کرد، چون آنها فراتر از آدمهای معمولی هستند.

از بچگی همیشه شخصیتهای بزرگ و کارهای بزرگشان را برای ما تصویر کردهاند و از ما خواستهاند که عین آنها باشیم.

اما هیچ وقت یادمان نداند که پیش از آن، یاد بگیریم یک «آدمِ» معمولی و متوسط باشیم.

یعنی از آن اول، به ما چیزهای بزرگ بزرگ را نشان دادند و پیش از آنکه ما چیزهای کوچک را یاد بگیریم، سعی کردیم بزرگ باشیم!

به طور خلاصه یعنی به ما میگفتند غوره نشده، مویز بشو.

بعد ما مویزهای شیرین را میدیدیم سعی میکردیم عین آنها باشیم، بعد میدیدیم ای بابا چقدر ترشیم! بعد ناامید میشدیم!

روانشناسی یک راه است برای غوره شدن. برای غورۀ خوب شدن.

اصلاً حتی نیازی نیست که مویز بشوی! همین که غورۀ خوبی باشی، میتوانی یک عالمه فایده به جهان و به خودت برسانی. میتوانی یک آبغورۀ خوشمزه بشوی برای یک سالاد شیرازی مشت!

حالا اگر ظرفیتش را داشتی، تواناییاش را داشتی، به سمت مویز شدن هم حرکت میکنی. نکردی هم هیچ مهم نیست؛ مهم این است که همین که هستی، خوب باشی.