حلقه مفقوده مدیریت ریسک

دکتر مهدی راستاد
عضو دپارتمان فایننس دانشگاه ایالتی کالیفرنیا

صندوق توسعه ملی را مانند سرمایه یک خانواده در نظر بگیرید و نظام بانکی را همانند یکی از فرزندان جوان این خانواده که علاقهمندی به کسب و کار دارد. جوان دست به طرحهای بلندپروازانه و پرمخاطره میزند بدون آنکه جوانب کار را سنجیده باشد. گوش او هم به توصیههای دوستان و آشنایانش بدهکار نیست که دائم به او یادآوری میکنند که قبل از هر اقدامی مطالعات اولیه لازم است، برای عملیسازی آن برنامهریزی باید داشت و برای به نتیجه رساندن آن باید مخاطرات احتمالی (ریسک) را پیشبینی و مدیریت کرد. چرا بیتوجهی؟ به این دلیل که این جوان خیالش راحت است که شکست هزینه چندانی برایش ندارد. چنانچه در هر مرحلهای مشکلی پیش بیاید به اتکای سرمایه خانوادهاش میتواند چنان مشکلش را «حل کند» که برای همیشه فراموش شود! سوال مهم این است: آیا خانواده این جوان با این گونه پشتیبانی مالی از فرزندشان به سعادت او کمک میکنند؟ آیا این روش منجر به ایجاد مهارتهای لازم برای اداره کسب و کار در فرزندشان میشود تا موفقیت وی را در آینده تضمین کند؟ آیندهای که ممکن است در آن خبری از سرمایه خانوادگی نباشد، چراکه بهجای افزایش و انباشت آن، این سرمایه صرف «حل کردن» مشکلات شده است.