دنیا

وقتي كه من دل از دنيا بيرون فرستاده باشم، هر كاري كه در دنيا بكنم الهي است؛ چه بخورم، چه بخوابم، چه بنشينم و چه دعوا كنم و فحش بدهم و اگر دل از دنيا بيرون نفرستاده باشم، هر كاري بكنم دنيايي است، چه نماز بخوانم و روزه بگيرم و چه عرفان و كلام قديم و جديد بگويم، همه اش به اين دنيا بر مي گردد.
اين بسط وجودي من است كه من را از اين دنيا بيرون مي برد.

استاد علی صفایی حائری
(خط انتقال معارف ص35)

منبع: http://majaziha.blogfa.com/